chatbox code ;3

Isang simpleng pagbati ang nagsimula ng lahat ng ito. Isang "Hi" mo sa akin nung minsang nakaabot tayo ay umabot sa araw-araw na pag-uusap, araw-araw na pagtetext, araw-araw na pagsSkype, ah, basta, araw-araw. Naging malaking parte ka ng buhay ko.

Nung una, inaasar-asar lang tayo ng mga kaibigan natin. Ginagawan nila ng issue yung pagiging mabait, at 'sweet' natin sa isa't-isa. Sweet ba yung tawag sa laging nagbabangayan, nagkukulitan, nag-aasaran, nagmumurahan, pero at the end panay sorry sa isa't-isa at idadaan sa tawa? Kung oo, sige, edi sweet nga.

Naalala ko pa noon, araw-araw kang unli tapos pipilitin mo akong mag-unli rin para may kausap ka, kapag expired naman unli mo tapos hindi mo ako mareplyan, pipilitin mong makigamit ng WiFi sa kapitbahay niyo, kukulitin mo pa ako para magSkype tayo, or kukulitin mo ako para sumama sa TinyChat niyo. Minsan pa tinanong mo ako kung ano yung mga gusto kong kanta, hindi ko lang alam na kakantahin mo pala yun sa TinyChat, nagtampo ka pa nga sa akin nun kasi ayoko talagang sumama sa inyo. Gumagawa ka ng piano cover ng mga kantang gusto ko at sabi mo sa akin, sa birthday ko, reregaluhan mo ako ng kanta na ikaw mismo yung nagcompose. Dumating din yung mga panahong nag-iiyakan tayong dalawa kasi papaiyakin mo ako tapos hindi ko alam, pinapaiyak na rin pala kita. Kapag nag-aaway tayo at alam mo talagang hindi ko na gusto yung mga nangyayari, susuyuin mo ako. Nung nanghingi ako ng tatlong dahilan sa iyo para patawarin kita, na-touch ako ng sobra dun. Yun lang yung unang beses na may gumawa sa akin ng ganoon. Mapang-asar, pero napakasweet. Too bad, that'll be the last.

Nung nag-away tayo, kahit ako yung may kasalanan, sobra-sobra akong nasaktan. Hindi ko kasi akalain na dadating yung time na susukuan mo ako at bibitawan rin kita. Galit na galit ako sayo kasi hindi ko akalain na hinayaan mo lang na ganun yung gawin ko. Nasanay kasi ako na kahit ilang beses kitang itulak palayo, babalik at babalik ka sa akin. Sinanay mo ako eh. Minsan naiisip ko, kung hindi ko ba ginawa yun, nandito ka pa rin, hindi mo ako iiwan? Ang sakit-sakit kasi isipin na something so beautiful turned out to be something like this. Alam mo, miss na miss na kita. And there never come a time na tuwing naaalala kita, nakakasurvive akong hindi umiiyak. Akala ko ba hindi mo ako iiwan? Na forever tayo? Anong nangyari dun?

Ngayon, umaasa ako na sa simpleng pagbati, bumalik ulit ang lahat. Pero mukhang huli na ata. Yung dati na agad-agad mo akong nirereplyan kapag nagtetext ako, nagrereact ka sa bawat GM ko, ngayon wala. Natitiis mo na akong hindi replyan, kung hindi pa ako magtetext sayo, hindi mo rin ako itetext. Sayo na mismo nanggaling na we're not working out the way you expected us to, pero hindi ko pa rin maiwasang mag-isip. Ang hirap kasi, lalo na pa't never tayong nagkita samantalang dati gustong-gusto mo pa akong puntahan sa school namin. Gusto kita makita, kahit once lang. Makapagsorry man lanh ako sa iyo sa personal kasi hanggang ngayon ikaw pa rin eh, ikaw pa rin talaga.

Sa palagay ko oras na, oras na para iwan ko lahat ng ito. Wala rin kasing mangyayari sa akin kung ipagpapatuloy ko pa yung isang bagay na alam kong matagal nang tapos. Muli, patawad. Paalam.